Bazı günler planlandığı gibi başlamaz; yine de tamamlanmayı bekleyen bir hayat taşır. Kötü başlayan bir günü tamamen kayıp saymamak, akşamın içindeki küçük dönüş ihtimalini fark etmek üzerine. Bu kaydı yalnızca bir sonuca varmak için değil, sorunun bende açtığı alanı görünür kılmak için yazıyorum. Bir fikri aceleyle kapatmak yerine onun günlük hayatta, üretimde ve ilişkilerde nasıl karşılık bulduğunu izlemeye çalışıyorum. Okurla aramda kesin bir hüküm değil, birlikte düşünülebilecek açık bir masa bırakmak istiyorum. Bu yüzden metin boyunca kişisel deneyimle genel bir iddia arasındaki mesafeyi korumaya çalışıyorum. Bir düşüncenin değerini, herkes için aynı cevabı vermesinde değil, farklı hayatlarda yeni ve dürüst sorular açabilmesinde buluyorum.
GÜNÜN BOZULDUĞU AN
Bazen sabah, daha başlamadan günün planını bozar. Geç kalırım, beklenmeyen bir haber gelir veya zihnim yapılacakların hiçbirine yaklaşmak istemez. Böyle günlerde en büyük hata, ilk aksaklığı bütün günün hükmü hâline getirmek oluyor. Bir saat kaybetmek, kalan saatlerin de kaybedildiği anlamına gelmiyor. Günün bütününü tek bir kötü başlangıca teslim etmemeyi öğreniyorum.
KÜÇÜK BİR DÖNÜŞ. Geç kalmış bir günü kurtarmak büyük bir performans gerektirmiyor. Masayı toparlamak, tek bir önemli işi seçmek, kısa bir yürüyüşe çıkmak veya birine dürüstçe geri dönmek yeterli olabilir. Dönüş çoğu zaman dramatik görünmez. Bir düğmeye basmak gibi değil, yönü birkaç derece değiştirmek gibidir. Fakat birkaç derece, günün sonunda bambaşka bir yere çıkarabilir.
YETİŞEMEMENİN UTANCI. Her şeye yetişemediğimde bunu hemen kişisel bir kusur gibi yorumlamamaya çalışıyorum. Hayatın kapasitesi sabit değil; dikkat, enerji ve zaman her gün aynı miktarda gelmiyor. Kendime karşı dürüst olmak, yapamayacağım şeyi söz vermemek ve geciken işi saklamak yerine adını koymak bazen üretkenliğin kendisi. Utanç gizler, açıklık hareket alanı açar.
Geç kalmış hissettiğim günlerde ilk refleksim o günü kurtarmaya çalışmak oluyor. Oysa bazen günü kurtarmak, ona büyük bir başarı yüklememekle başlıyor. Bir yürüyüş, tek bir telefon, tamamlanan küçük bir iş veya pencereyi açıp biraz hava almak yeterli olabiliyor. Hayat her akşam kendisini telafi etmemi istemiyor; bazen yalnızca bulunduğum saate gerçekten gelmemi istiyor.
Akşam ışığı bana bu konuda iyi bir öğretmen. Günün büyük kısmı geride kaldığında, ışık hâlâ her şeyi aynı sertlikle göstermiyor. Bazı köşeler yumuşuyor, bazı hatalar daha taşınabilir bir hâle geliyor. Kendime dönüp bakarken aynı merhameti uygulamaya çalışıyorum. Eleştiri değişmek için gerekli olabilir; fakat insanı yeniden başlatacak gücü ancak merhamet taşıyabiliyor.
AKŞAMIN İÇİNDEKİ İHTİMAL
Gün kötü başlamış olabilir, fakat akşam henüz yazılmamıştır. Bir ışığın yanması, kısa bir telefon, sıcak bir yemek veya tamamlanmış küçük bir iş günün tonunu değiştirebilir. Bu romantik bir teselli değil; hayatın tek çizgide ilerlemediğine dair pratik bir bilgi. Bazı günlerin hakkını tam veremeyiz. Yine de onları tamamen kayıp ilan etmeden kapatabiliriz.
Geçmişte harcanmış zamanın hesabını bugünün omuzlarına koyduğumda, bugünü de aynı borca sürüklüyorum. Bu döngüyü kırmak için günün bütününü değil, önümdeki kısa aralığı düşünüyorum. Bir saat iyi kullanılmadıysa kalan on dakika hâlâ bana ait olabilir. Küçük bir başlangıç, kaybedilmiş zamanın yerine geçmez; fakat yeni zamanın da kaybolmasını engeller.
Bir günün hakkını vermek, o günü kusursuz bitirmek değil. Kendi içimdeki kopukluğu fark edip yeniden bağlanacak küçük bir yer bulmak. Bazen bu bir cümle, bazen bir masa başı, bazen de hiçbir şey yapmadan oturmak. Geç kalmış olabilirim; yine de gün tamamen kapanmış değil. Şimdiye gerçekten geldiğim anda, hayatın kapısı hâlâ açık kalıyor.
OKUR SİNYALİ
Bu dosyaya bir cümle bırak.
Sinyalin arşive alınmadan önce dijital kontrolden geçirilir.